Benim İhtiyaçlarım, Senin İhtiyaçların
18.4.2008 (Kategori: Deneyimler)
Hepimiz insanız ya nihayetinde, hepimizin ihtiyaçları var. Hayatta kalmaya yönelik temel ihtiyaçlar bir yana; hepimizin sevdiklerimizin ilgilerine, onların sevgilerine, dokunuşlarına ve sohbetlerine ihtiyacımız var. Tamam, belki hayatta kalmak için değil; ama kaliteli bir hayatı sürdürebilmek için.
Geçen akşam kardeşim Ankara’da idi. İş ile ilgili olarak bir gece-iki gün sürecek kısa bir ziyaret için gelmişti. Eh, fırsat bu ya, ben de iş çıkışı heyecanla anneme gittim. Üçümüz yeniden bir arada olacaktık. Yine bahar havasında, akşam üstü içkilerimizi doldurup balkonda konuşacaktık. Yine kapıyı çalacaktım, içeri girince anneme sarılacak, kardeşim tarafından havaya kaldırılıp döndürülecektim. Bir heyecan gittim eve.
Arabayı park ettim. Ellerim kollarım dolu çıktım yukarı. Tam da beklediğim gibi oldu her şey. Biralarımızı alıp balkona kurulduk, sohbet ettik, sonra da yemeğe gittik üçümüz. Eve döndüğümüzde ben hala doyamamıştım onlara. Hala ve yine ve yeniden konuşmak, dinlemek, paylaşmak istiyordum. Günlük hayatın akışı içerisinde artık birbirimizi fazlaca göremez hale geldiğimiz için bu nadiren yaşanan geceyi mümkün olduğunca değerlendirmek istiyordum.
Benim ihtiyaçlarım bir yana, annem ve kardeşim televizyon karşısındaki koltuklara kuruldular ve on beş dakika içerisinde mis gibi uykulara daldılar. Öylece kalakaldım yine bir başıma balkonda. Ne yalan söyleyeyim biraz da bozuldum, üzüldüm; ama artık büyüdüm, olgunlaştım ya bir yandan da kıyamadım rahatlarını bozmaya. Ben de bir film izledim onlar uyurken, yanlarında.
Film bitince onları uyandırdım: “Hadi kalkın da yerinize yatın,” diye. Bir zahmetle kazıdılar kendilerini yerlerinden. Sonra kardeşim şöyle bir cümle kurdu: “Oh be, o kadar özlemiştim ki, evimde, sizinle birlikte iken koltukta sızmayı, o kadar iyi geldi ki!”.
Bir anda beynimde bir ışık yanıverdi, kendi bencilliğimden utandım. İyi ki dedim, zorlamamışım onları. İyi ki izin vermişim koltukta sızmalarına.
Geçen gün yeni bir şey öğrendim: “kişinin kendi bencilliklerinden sıyrılması ve sevdiğinin ihtiyaçlarına algısını açması erdemi”.
Benim ihtiyaçlarım, benim şimdiki yaşam koşullarım tarafından belirlenirken; senin ihtiyaçların senin şimdiki yaşantının koşullarından kaynaklanır. Benim ihtiyaçlarım ile senin ihtiyaçların her zaman aynı olmayabilir. İşte tam olarak da bu noktada hoşgörü ve seni sıcak tutacak bir battaniye bütün sorunları çözmek için yeterli araçlar olabilir.