...

Son birkaç gündür Oltacı’ya sürekli: “İnsanoğlu çiğdir” diyorum.

Şimdi ne demek bu?

“İnsanoğlu tatminsiz, doyumsuz ve açgözlüdür” demek. Kısaca çiğ’dir işte. Ne kadar rahat, huzurlu, şanslı ve mutlu olursa olsun hep daha fazlasını ister. İçinde bulunduğu konfora çok çabuk alışır ve şımarır. Şımardıkça daha fazla ister. Daha fazlasını alamadığında da huzursuzlanır, sinirlenir ve elindekilerin kıymetini bilmez bir halde yaşama küser.

Ah, ne zavallı yaratıklardır şu insanoğulları!

---

Üç hafta süren zorlu iş görüşmeleri ve bekleme sürecinin sonunda, beni şimdiki işimin sağlayamadığı konfor düzeyine eriştirecek bir işe kabul edildim. Önümüzdeki haftadan itibaren beni zorlu bir mücadele bekliyor. Yeni mekanlar, yeni insanlar, yeni işler, yeni zorluklar... Düzenli bir hayata geçmenin sancısı…

Hadi bu sıkıntıları bir şekilde yaşamaya dünden razıydım ve hatta bu yeni iş için çok da hevesleniyordum. Geçen hafta Cuma günü işi aldığımı ilk öğrendiğimde kutlama bile yapmıştık heyecanla; ama (her şeyin bir aması olmak zorunda mı hayatta) bugün nihai maaşımı öğrendiğimde bütün hevesim uçup gitti. Başlamadan yenilgiye uğramış oldum.

Aslına bakarsanız, ilk iş tanımını okuduğumda istediğim maaştan sadece 7 YTL eksik bir maaş önerdiler; ama geçen süre içerisinde yapacağım işin tanımı, ilk okuduğum iş tanımının üç katına yakın bir şey çıktı. Üstüne üstlük de bir hafta içerisinde Ankara’nın bir ucundan öbür ucuna sürekli olarak araba kullanmamı gerektirecek birbirinden farklı üç lokasyonda.

İnsan ister istemez öncelikle benzin parasını hesaplıyor (malum dünyada benzini en pahalı satın alan ülke vatandaşları biziz). Eh, baya baya maddi yük getirecek bir mekik dokuma olacağı kesin. Bu durumda kazandığım paranın beşte birini benzine vereceğim. Eh elime kalacak şimdi kazandığım kadar bir para. E o zaman ne demeye rahatımı bozup da şimdi yaptığımın beş misli iş yapmak için gönüllü oldum ben? Deli miyim?

---

Bir yandan beni açgözlülükle suçlayan “vicdanımın” sesi ile yine aldatılıp kandırıldığımı bağıran “egom” arasında sıkışıp kaldım. Bir zafer olması ve keyif içerisinde kutlanması gereken bir fırsat da böylece sadece kalbimi sıkıştırıp canımı sıkan ve “nerden bulaştım bu işe ya?!” dedirten bir sancıya dönüştü.

Şimdi “insanoğlu çiğdir” demekte haklı mıyım, haksız mıyım?

İnsanoğlu çiğdir işte!