...

İsimsiz

Thu, 19 Feb 2009 01:53:00 +0200

Bugün, ders kayıtları için okulun koridorlarında dolaşan öğrencileri gördüğümde: “Acaba çok mu yaşlandım bu işler için?” diye düşünmeden edemedim. Hemen hepsi yirmili yaşlar civarında, gencecik insanlar birbirlerine: “O dersi beraber alalım”, “Bu hoca çok iyi!”, “Abi, istediğim seçmeli ders dolmuş!” gibi kayıtlara özgü cümleleri söylüyorlardı. Bir an kendi kayıt zamanlarımızı hatırladım. X bankasının y şubesine harç yatırmak için sıraya girilir, formlar doldurulur, hocalarla görüşülür, geç kalanlar için rezervasyon yaptırılmaya çalışılır, üst sınıflar alt sınıflara takılır: “Ha, ha, jeodezi ve fotogrametri alacaksınız bu sene, kesin kalırsınız siz o dersten, daha matematiği veremediniz!”, profların kapısı önünde kuyruklar oluşur, bölüm sekreterleri burunlarından soluyarak bir oraya bir buraya koşuşturur! Heyhat, ne eziyettir yahu ders kayıtları. Her dönem başında bir doz!

Okuldaki ilk dönemimde şaşkın şaşkın koridorda dolaşırken, şimdiki dostlarımdan birisini ilk defa görmüştüm. Elinde kağıtlar bir panoya bakıyordu. Ben de yanına gidip aynısını yapmaya başlamıştım ki, bana dönüp: “Bu işin nasıl yapıldığına dair en ufak bir fikrin var mı?” diye sormuştu. On yedi yaşındaydım o zaman, dile kolay! O ilk kayıttan sonra, her dönemde yanımda daha fazla insan vardı soru soracak. Hatta bir sene geç kaldığım için ders kayıtlarımı Kerem yapmış, bir yandan kendi işlerini ha.. ( devamı )

İklimler

Thu, 29 Jan 2009 01:29:00 +0200

Kasım ortalarında bir cumartesi gecesi iki arkadaşımla beraber sinemaya gitmiştik. Arkadaşlarımdan birisi doktorasını yazmaktan bitap düşmüş bir akademisyen, diğeri ise gönlünü sinemaya kaptırmış bir yönetmendi. İzlemeye durduğumuz film ise Nuri Bilge Ceylan’ın Üç Maymun’u idi.

Ben ve akademisyen arkadaşım, rezillik ötesi bir cehalet ile henüz yönetmenin herhangi bir filmini izlememiştik. Ne kendisi ne de tarzı hakkında en ufak bir bilgi sahibi değildik. O gece, hayatım boyunca sinemada geçirdiğim en zorlu iki saati yaşadım. Yönetmeni, tarzını, ve dahi konuyu bile bilmeden gittiğimiz filmin sonunu getirene kadar birkaç kalp sıkışması, bir öksürük krizi ve sayısız iç çekiş yaşadım. Aynı zor durumu akademisyen arkadaşım da yaşıyordu. Oysa yönetmen arkadaşımız keyifli bir sükunet içerisinde bitmek bilmez karelere gözünü dikmiş dikkatle izliyordu.

Çarpık Yüzyıl - Aklımız Nerede: Bilgisayar, Komörşıl ve Şiir

Tue, 27 Jan 2009 01:42:00 +0200

Bazı günler kendi kendime diyorum ki: “Ulen, bütün hayatın 33’e 22.5 santimetrelik bir ekrana bakarak geçiyor! Uyan, uyan! Dışarıda koskoca bir dünya var bakılacak!”.

Ama bazı günler de; o yediyüzkırkikibuçuk santimetre kare içerisinde geçmişimi görüyorum, gülümsüyorum ve diyorum ki kendi kendime: “Yahu, iyi ki de var bu ekran da, dünyadan uzak olsam bile kendimden uzaklaşamıyorum!”.

---

İki Kutuplu Bozukluk

Mon, 26 Jan 2009 02:34:00 +0200

Otuz yıllık gözlemler, düşünceler ve yorumlamalar ardından, hayatta sadece iki şeyin gerçekten önemli olduğunu fark ettim: doğum ve ölüm!

Doğum; sevincin ve coşkunun, ölüm ise üzüntü ve sıkıntının kaynağı. Zıt kutuplardaki duygulara hitap ediyor olmakla beraber her ikisi de yaşamak zorunda olduğumuz olgular. Her ikisi de kendi irademiz dışında gerçekleşiyor. Her ikisi de –birbirimizden ne kadar farklı olursak olalım- hepimizin ortak geçmişi ve geleceği.

---

Paranoyak

Sun, 04 Jan 2009 06:39:00 +0200

Tamam!

Artık kesinleşti!

Ben bir paranoyağım!

Az önce üst kat komşumun kapısını çaldım!

Sabahın altısında!

Hem de bir pazar sabahı!

Elimde 155 hazır tuşlanmış bir telsiz telefon!

Yeni Yıl

Wed, 31 Dec 2008 00:43:00 +0200

Annemin kuzenlerinden bir tanesi sonbahar başlarında evlenmişti. Geçtiğimiz pazar günü ise, adet olduğu üzere, annem ve annemin teyzeleri ile birlikte evinde konuk idim. Daha önceki yazılarımdan bir tanesinde çoğunluğunu kadınların oluşturduğu bir ailede yaşadığımı yazmıştım (geçenlerde dediysem, iki buçuk sene olmuş -http://birey.blogcu.com/erkekler-ne-yapiyor_694194.html-; zaman mı çabuk geçiyor, yoksa ben mi yavaş ilerliyorum?).

Kuzenimin çiçeği burnunda eşi bu durumu benden daha hızlı tespit etmiş olacak ki geçenlerde şöyle demiş: “Benim ömrüm fazla değil galiba; sizin aileye damat olduğuma göre!”=).

---

Courage

Fri, 19 Dec 2008 19:44:00 +0200

I was just reading several stories about Ottoman and Turkish Republic’s pioneer women whom have done unbelievable and hard work to prove themselves, have a place in the economy and be useful for their countries: Some became doctors, some became writers and publishers, some became teachers to give thousands of other women education and a job in the early 1900's. Many stories about these unique women: doctors, pilots, photographers, teachers, soldiers, publishers, dancers, writers who have dedicated their lives to their proficiencies, their people and their husbands –yes all of them had found the love of their lifes, some in the third or fourth try-!

All these women seem to have given a battle against many other people -the society, the government, their friends and even their families!- and also they have struggled against conditions of life -poverty, war, and ignorance!-.

Walk of Life

Thu, 18 Dec 2008 02:31:00 +0200

Bu akşam alışılmadık bir şey yaptım.

Sıhhiye’deki SGK’da babamın emekliliğine ilişkin bir şeyler öğrenmem gerekiyordu.

Çıkışta kendime onluk bir otobüs bileti satın aldım; ama o anda fark ettim ki canım gerçekten de yürümek istiyordu; oysa ki beni evime götürecek otobüsün durağı hemen karşı kaldırımdaydı.

Ve yürümeye başladım…

(Bir arkadaşım çok dertli olduğu zamanlarda saatlerce yürüdüğünden bahsetmişti –bu akşam ne demek istediğini anladım-.)

Varoluş Kavramı-Kavrayışı

Fri, 05 Dec 2008 00:19:00 +0200

Sadece şunu söylemek istiyorum:

Bundan birkaç dakika öncesine kadar; “21. yüzyıl”da -doğuştan sahip olduğum zeka ve yetenekler, aynı zamanda doğumdan sonra çevremden aldığım görgü ve eğitim ile- “Türkiye”de yaşamanın tam bir “lanet” olduğunu düşünüyordum.

Geçmiş yaşantılarımda nasıl bir “hata” yapmıştım ki –tabii eğer reenkarnasyon var ise- bu kadar “feci” bir şekilde cezalandırılmayı hak etmiştim? Bu soru -her nedense- aklımı kurcalayıp durmuştu: “Ben suçluydum!”.

Benlik Halleri

Thu, 13 Nov 2008 17:09:00 +0200

Son on günü, uzun zamandır göremediğim insanlarla hasret gidererek geçirdim; ama bunu yapabilmiş olmamın da bir ön koşulu vardı: işten ayrılmak!

Geçtiğimiz sonbahar-kış döneminde; evimin dışındaki ağaçlar yapraklarını sarartıp dökerken kendime bir hedef koymuştum: “en azından iki sene aynı evde yaşayacaksın!” diye; çünkü 2003 yılından beri her yeni şubat ayında başka bir evde, başka koşullar içinde yaşıyordum. Sanki şimdiki evimde iki sene geçirebilirsem son altı senenin göçebe hayatını kırabilecekmişim; evcilleşebilecekmişim gibi düşünmüştüm.

Ama işte; daha bu evde bir yılımı bile doldurmadan, yeniden yollara d.. ( devamı )