...

Bu akşam alışılmadık bir şey yaptım.

Sıhhiye’deki SGK’da babamın emekliliğine ilişkin bir şeyler öğrenmem gerekiyordu.

Çıkışta kendime onluk bir otobüs bileti satın aldım; ama o anda fark ettim ki canım gerçekten de yürümek istiyordu; oysa ki beni evime götürecek otobüsün durağı hemen karşı kaldırımdaydı.

Ve yürümeye başladım…

(Bir arkadaşım çok dertli olduğu zamanlarda saatlerce yürüdüğünden bahsetmişti –bu akşam ne demek istediğini anladım-.)

Yürüdüm, yürüdüm…

Kızılay’ın sokak ışıkları altında, eğri büğrü kaldırımlarında, indirim anonsları ile dolu dükkan vitrinlerinin eşliğinde…

Ve bir anda fark ettim ki: Kerem ile on sene önce ne yapıyor isek, hepsini yeniden yapmak istiyordum! Yeniden Kızılay’da yürümek, yeniden korsan kitapçıların olduğu sokakta olmak, yeniden ucuz dönercilerden karnımızı doyurmak, yeniden Meclis Parkı’nda olmak, yeniden kavga etmek, yeniden barışmak, yeniden sevmek, yeniden aşık olmak!

Ben de bu akşam bunları yaptım.

Sahaflarda dolaştım, midemi bozacağına emin olduğum bir ekmek arası kuşbaşı yedim, Meclis Parkı’na gittim, hep oturduğumuz banka oturdum ve bir sigara yaktım!

Düşündüm, özledim, utandım, ağladım…

Sordum!

Kendi kendime sordum: “Neden?” diye.

Neden, neden, neden…

---

Ankara’nın aralık ayı soğuğunda, eldivensiz, geçmişe döndüm.

En sonunda soğuktan donmuş parmaklarımla zorla çantamdan cep telefonumu çıkarttım.

17.12.2008, 17:17.

---

İşte orada, tam gözümün önünde duruyordu: 17, 17, 17.

Geçmişim, şimdim, geleceğim…

Kerem’im, Sifenks’im, Way’im…

---

Way’i birkaç saat önce terk etmiştim.

Sadece yeniden aşık olmaktan ölesiye korktuğum için…

Sadece “geçmiş”ime ve “şimdi”me hala sıkıca bağlı olduğum için…

Hala geçmişin yasını tuttuğum, şimdinin düşünceleri/hayalleri ile dolu olduğum ve gelecekten herhangi bir şey ummadığım için…

---

Belki haksızlık etmiştim; ama yüzleşmeye de cesaretim yoktu.

---

Bu akşam anladım ki: “eğer gelecek diye bir şey var ise; sonsuz umuda ve iyimserliği de ihtiyacım vardı”…